Interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego

Przykona, 04.10.2021 r.

RF.3120.60.1.2021

 

 

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA
PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO

 

Wójt Gminy Przykona działając na podstawie art. 14c, art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) w związku z wnioskiem z dnia 29.09.2020 r. (data wpływu do tutejszego urzędu 05.10.2020) XXX zwróciła się z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

 

postanawiam

  1. 1.      uznać za prawidłowe stanowisko strony przedstawione we wniosku z dnia
    29.09.2020 r. (data wpływu do urzędu 05.10.2020 r.) w części dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli

 

 

  1. 2.      uznać za nieprawidłowe stanowisko strony przedstawione we wniosku z dnia
    29.09.2020 r. (data wpływu do urzędu 05.10.2020 r.) w części dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości do budynku

 

Uzasadnienie

 

Stan faktyczny

 

Wnioskiem z dnia 29.09.2020 r. (data wpływu do tutejszego urzędu 05.10.2020) XXX zwróciła się do tutejszego organu podatkowego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustalenia czy wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnia użytkowa budynku składających się na FW Przykona, posadowionych na gruntach należących do XXX, będą stanowić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla XXX.

XXX jest wiodącym producentem energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii. Istotnym źródłem energii odnawialnej jest energia wiatrowa.

              Z przedstawionego w wyżej wymienionym wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca XXX w dniu 16.06.2020 r. zawarła z XXX dwie umowy:

  1. Umowa przedmiotem, której jest sprzedaż na rzecz XXX składników materialnych
    i niematerialnych składających się na Farmę Wiatrową Przykona, położoną w dużej części w Gminie Przykona. Wśród zakupionych aktywów znajdują się takie, które
    w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych XXX rozpoznaje jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości: budynek oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
  2. Umowa dotycząca najmu części nieruchomości, XXX stał się najemcą części nieruchomości w celu eksploatacji FW Przykona. umowa zawarta została na okres 25 lat. Również zgodnie z treścią umowy, jeśli strony nie umówią się inaczej, XXX usunie na własny koszt elektrownie wiatrowe oraz infrastrukturę związaną z FW Przykona w ciągu 6 miesięcy od  dnia wygaśnięcia umowy.  

 

 

 

Stanowisko podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku

 

Zdaniem wnioskodawcy – w kontekście przedstawionego w piśmie z dnia
29.09.2020 r. stanu faktycznego wnioskodawca stoi na stanowisku, że wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnia użytkowa budynku składającego się na FW Przykona będą stanowić dla XXX podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

 

Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa

 

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2019 r. poz. 1170 ze zm.) uregulowany został zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, któremu podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca określając przedmiot podatku od nieruchomości wskazuje na konkretny katalog przedmiotów objętych opodatkowaniem, w tym na budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości ustawodawca wprowadził w art. 1a ust. 1 pkt. 2 w/w ustawy definicję budowli. Z art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepis ten wymienia dwie kategorie – obiekt budowlany i urządzenie budowlane. Ustawodawca definiując budowlę w art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przepisów ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z art.3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U .z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) wynika, że obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Obiektem budowlanym jest budowla, która zdefiniowana została w art. 3 ust. 3 w/w ustawy. Zgodnie z tym przepisem za

Na podstawie art. 48 kodeksu cywilnego z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U .z 2020 r. poz. 1740 ze zm.)  do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Podsumowując powyższe przepisy kodeksu cywilnego części składowe gruntu są trwale z nim związane, więc nie mogą być odrębnym przedmiotem opodatkowania.

Część składowa rzeczy nie może być przedmiotem własności odrębnym od rzeczy i nie może

być odrębnym przedmiotem obrotu. Zasada ta, wyrażona w art.47 kodeksu cywilnego jest

obowiązująca i nie może być umownie modyfikowana przez strony stosunku

prawnego. Właścicielem rzeczy i jej części składowych jest zawsze ten sam podmiot, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jako przykład można podać przepis art.235 kodeksu cywilnego przyznający użytkownikowi wieczystemu własność budynków i urządzeń na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste.

          Na podstawie art. 235 kodeksu cywilnego §1budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

§ 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Budynki oraz budowle wzniesione na gruncie w użytkowaniu wieczystym należą do użytkownika. Pod warunkiem że są ściśle związanie z tym użytkowaniem.

            Stanowisko organu podatkowego przedstawione powyżej zawarte zostały w Wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2013 r. I CSK 282/12 „budynek trwale związany z gruntem jest jego częścią składową i nie może być odrębnym od niego przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 47 § 1 i art. 48 k.c.). Jeden z takich wyjątków przewidują przepisy o użytkowaniu wieczystym. Prawo użytkowania wieczystego gruntu w świetle art. 235 k.c. ma charakter nadrzędny w stosunku do prawa własności budynków i innych posadowionych na nim urządzeń, co sprawia, że prawem głównym jest prawo wieczystego użytkowania, a prawem związanym z nim jest prawo własności budynków. Użytkowanie wieczyste gruntu nie może być przedmiotem obrotu prawnego odrębnym od prawa własności budynków wzniesionych na tym gruncie, i odwrotnie, prawo własności budynków nie może być przedmiotem obrotu prawnego odrębnym od prawa użytkowania wieczystego. Ustawa o gospodarce nieruchomościami stanowi, że oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń (art. 31), bądź - wyjątkowo - nieodpłatnym przeniesieniem ich własności. Zasada ta odnosi się do wszystkich budynków posadowionych na gruncie oddawanym w wieczyste użytkowanie.”

            Inaczej rzecz ma się z budowlami. W myśl art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2019 r. poz. 1170 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 2 w/w ustawy budowla to obiekt budowalny w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego przez budowlę  należy uznać każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast definicja urządzenia budowlanego przedstawiona została w art. 3 pkt. 9 ustawy prawo budowlane jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W tym miejscu należy podkreślić, że cecha trwałego związania z gruntem została w powyższych przepisach wymieniona jedynie w przypadku tablic reklamowych. W przypadku pozostałych, żeby dany obiekt był uznany za budowlę nie musi posiadać cechy trwałego związania z gruntem. Wymienione we wniosku budowle: fundamenty pod elektrownie, wiata na odpady, kable elektromagnetyczne, głowice kablowe, kanalizacja dla światłowodów, drogi, chodniki, nawierzchnie utwardzone, plac montażowy, ogrodzenie instalacja wodociągowa zewnętrzna, szlabany, oświetlenie, kable, osprzęt kablowy, kanalizacja pierwotna/rurociągi, kosze kotwiące, wieże elektrowni nie musza stanowić części składowych gruntu, a wręcz jak wynika z opisu stanu faktycznego nie są jego częścią składową. Zgodnie z umową jeśli strony nie umówią się inaczej XXX usunie na własny koszt elektrownie wiatrowe oraz infrastrukturę związaną z farmą wiatrową w ciągu 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy. Według definicji zawartej w art. 47 w/w kodeksu :

§ 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

§ 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

§ 3. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Co do zasady podatek od budowli stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty natomiast, jeśli nie stanowią one części składowej gruntu, podatnikiem jest właściciel tych obiektów

Podsumowując wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej składająca się na FW Przykona będą stanowiły dla XXX podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W przypadku budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej posadowionych na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym, podatnikiem pozostaje wieczysty użytkownik a nie właściciel gruntu czyli XXX.

Informuje się, że niniejsza interpretacja udzielana jest w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień złożenia zapytania organowi podatkowemu i dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku strony z dnia 29.09.2020 r. (data wpływu do tutejszego urzędu 05.10.2020 r.)

 

 

 

Pouczenie

          Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

         Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Urząd Gminy Przykona, ul. Szkolna 7, 62-731 Przykona.

 

 

Roman Marciniak

Zastępca Wójta

 

Interpretacja z dnia 09.11.2020 r.

Przykona, 09.11.2020 r.

RF.3120.60.1.2020

 

 

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA
PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO

 

Wójt Gminy Przykona działając na podstawie art. 14c, art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325) w związku z wnioskiem z dnia 29.09.2020 r. (data wpływu do tutejszego urzędu 05.10.2020) XXXXXXX o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

 

postanawiam

 

uznać za nieprawidłowe stanowisko strony przedstawione we wniosku z dnia
29.09.2020 r. (data wpływu do urzędu 05.10.2020 r.)

 

Uzasadnienie

 

Stan faktyczny

 

Wnioskiem z dnia 29.09.2020 r. (data wpływu do tutejszego urzędu 05.10.202) XXX zwróciła się do tutejszego organu podatkowego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustalenia czy wartość budowli lub ich części związanych
z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnia użytkowa budynku składających się na XXXX, posadowionych na gruntach należących do XXX, będą stanowić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla XXX.

XXX jest wiodącym producentem energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii. Istotnym źródłem energii odnawialnej jest energia wiatrowa.

              Z przedstawionego w wyżej wymienionym wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca XXX w dniu 16.06.2020 r. zawarła z XXX dwie umowy:

  1. Umowa przedmiotem, której jest sprzedaż na rzecz XXX składników materialnych
    i niematerialnych składających się na XXX, położoną w dużej części w Gminie Przykona. Wśród zakupionych aktywów znajdują się takie, które
    w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych XXX rozpoznaje jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości: budynek oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
  2. Umowa dotycząca najmu części nieruchomości, XXX stał się najemcą części nieruchomości w celu eksploatacji XXX. umowa zawarta została na okres 25 lat. Również zgodnie z treścią umowy, jeśli strony nie umówią się inaczej, XXX usunie na własny koszt elektrownie wiatrowe oraz infrastrukturę związaną z XXX w ciągu
    6 miesięcy od  dnia wygaśnięcia umowy.  

 

Stanowisko podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku

 

Zdaniem wnioskodawcy – w kontekście przedstawionego w piśmie z dnia
29.09.2020 r. stanu faktycznego wnioskodawca stoi na stanowisku, że wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnia użytkowa budynku składającego się na XXX będą stanowić dla XXX podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

 

Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa

 

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2019 r. poz. 1170 ze zm.) uregulowany został zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, któremu podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca określając przedmiot podatku od nieruchomości wskazuje na konkretny katalog przedmiotów objętych opodatkowaniem, w tym na budowle lub ich części związane
z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości ustawodawca wprowadził w art. 1a ust. 1 pkt. 2 w/w ustawy definicję budowli. Z art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepis ten wymienia dwie kategorie – obiekt budowlany i urządzenie budowlane. Ustawodawca definiując budowlę w art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przepisów ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z art.3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U .z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) wynika, że obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz
z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Obiektem budowlanym jest budowla, która zdefiniowana została w art. 3 ust. 3 w/w ustawy. Zgodnie z tym przepisem za budowlę należy uznać każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast definicja urządzenia budowlanego przedstawiona została w art. 3 pkt. 9 ustawy prawo budowlane jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Na podstawie art. 48 kodeksu cywilnego z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U .z 2020 r. poz. 1740 ze zm.)  do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Art. 47 w/w kodeksu stanowi:

§ 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

§ 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

§ 3. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Podsumowując powyższe przepisy kodeksu cywilnego części składowe gruntu są trwale z nim związane, więc nie mogą być odrębnym przedmiotem opodatkowania.

Część składowa rzeczy nie może być przedmiotem własności odrębnym od rzeczy i nie może

być odrębnym przedmiotem obrotu. Zasada ta, wyrażona w art.47 kodeksu cywilnego jest

obowiązująca i nie może być umownie modyfikowana przez strony stosunku

prawnego. Właścicielem rzeczy i jej części składowych jest zawsze ten sam podmiot, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jako przykład można podać przepis art.235 kodeksu cywilnego przyznający użytkownikowi wieczystemu własność budynków i urządzeń na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste.

          Na podstawie art. 235 kodeksu cywilnego §1budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

§ 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Budynki oraz budowle wzniesione na gruncie w użytkowaniu wieczystym należą do użytkownika. Pod warunkiem że są ściśle związanie z tym użytkowaniem.

     Stanowisko organu podatkowego przedstawione powyżej zawarte zostały w Wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2013 r. I CSK 282/12 „budynek trwale związany
z gruntem jest jego częścią składową i nie może być odrębnym od niego przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 47 § 1 i art. 48 k.c.). Jeden
z takich wyjątków przewidują przepisy o użytkowaniu wieczystym. Prawo użytkowania wieczystego gruntu w świetle art. 235 k.c. ma charakter nadrzędny w stosunku do prawa własności budynków i innych posadowionych na nim urządzeń, co sprawia, że prawem głównym jest prawo wieczystego użytkowania, a prawem związanym z nim jest prawo własności budynków. Użytkowanie wieczyste gruntu nie może być przedmiotem obrotu prawnego odrębnym od prawa własności budynków wzniesionych na tym gruncie, i odwrotnie, prawo własności budynków nie może być przedmiotem obrotu prawnego odrębnym od prawa użytkowania wieczystego. Ustawa o gospodarce nieruchomościami stanowi, że oddanie
w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń (art. 31), bądź - wyjątkowo - nieodpłatnym przeniesieniem ich własności. Zasada ta odnosi się do wszystkich budynków posadowionych na gruncie oddawanym w wieczyste użytkowanie.”

            Podsumowując wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnia użytkowa budynku składającego się na

XXX posadowione na gruncie będącym własnością XXX będą stanowiły dla tej spółki podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W przypadku budowli
i budynku związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej posadowionych na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym, podatnikiem pozostaje wieczysty użytkownik a nie właściciel gruntu.

W związku z powyższym stanowisko XXX przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 29.09.2020 r. jest nieprawidłowe.

Informuje się, że niniejsza interpretacja udzielana jest w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień złożenia zapytania organowi podatkowemu i dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku strony z dnia 29.09.2020 r. (data wpływu do tutejszego urzędu 05.10.2020 r.)

 

 

 

Pouczenie

          Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

         Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Urząd Gminy Przykona, ul. Szkolna 7, 62-731 Przykona.

 

 

Do pobrania:

1) Treść z apytania - *.PDF

 

 

Interpretacja przed 2020 r.

 

 

1) Interpretacja z dnia 25 listopada 2014 roku

2) Interpretacja z dnia 9 llipca 2018 roku